Opisać po czesku członków swojej rodziny (máma, táta, bratr, sestra, babička, dědeček)
Poprawnie używać zaimków dzierżawczych: můj/moje, tvůj/tvoje, jeho, její, náš/naše, váš/vaše, jejich - bardzo podobnych do polskich, ale z długimi samogłoskami
Uzgadniać przymiotniki z rzeczownikami w mianowniku (1. pád): mladý bratr, mladá sestra, malé dítě - końcówki są długie, nie jak w polskim „młody, młoda”
Odmieniać czasownik mít (mieć): mám, máš, má, máme, máte, mají
Opisywać ludzi przymiotnikami: Můj dědeček je starý a hodný.
Mówić o dalszej rodzinie: wujek, ciocia, kuzyn, wnuk